Laten we de draad oppikken van vorige keer...We hebben een goeie week en half doorgebracht in Melbourne, vooral in St Kilda dan. Van daaruit hebben we nog Fitzroy en Brunswick verkend, twee wijken met leuke winkelstraten en toffe eetadresjes enzo! We moesten vol spanning wachten tot woensdag de 18e want dan kregen we de sleutels van onze Van overhandigd! Jawel, we zijn nu de trotse eigenaars van een witte Toyota Hiace uit 1990! Links rijden, hoe zit het daar dan mee vragen jullie je waarschijnlijk af... Je moet eigenlijk een goed kwartier wennen en dan ben je vertrokken! Een groter obstakel zijn de ruitenwissers en pinkers, die staan ook omgekeerd (links afslaan was vaak met de ruitenwissers vollenbak aan..) en schakelen gebeurt dan ook met je linkerhand. En ons busje is ook allesbehalve een bergbeklimmer (geen bolletjestrui waard), puffend en sputterend kruipt hij omhoog...
Onze eerste uitstap, eenmaal op de baan : The Great Ocean Road
Zoals de naam doet vermoeden, een lange baan die (bijna) volledig langs de oceaan loopt en die nogal toeristisch is maar wel oogverblindend! Adembenemende vergezichten en grillige rotsformaties met hopen..De bekendste moet wel The Twelve Apostles zijn (hoewel wij er maar een 6tal hebben gespot). Voor wie ooit naar Australie afzakt, een aanrader!
Het enige minpuntje op onze trip: ergens onderweg, bij een tussenstop, heeft een van Emmy's stapschoenen het voor bekeken gehouden en is die de Van uitgetuimeld...Maar wij zijn gelukkig nog in topform dus we laten dat de pret zeker niet bederven!
Next stop, back to Melbourne! Na een lange zoektocht in een oververhit busje zijn we in het Neigbours wallhalla beland, jawel Ramsay Street! Het is alleen veel veel kleiner in het echt dan je zou verwachten, en een soort van opgewaardeerde bodyguard houdt er de wacht (dacht dat hij onzichtbaar was ondanks zijn fluovestje...), waarschijnlijk om de overenthousiaste en drukke Britse fans in toom te houden ;-)
En dan kon de roadtrip naar de Oostkust echt beginnen.. Wij de baan op, op Princes Highway. Onze eerste stop en overnachtingsplaats was in Moe, en wij waren ook echt moe..Sofie heeft bijna een aanvaring gehad met een dikke spin in de wc maar het beest sloeg op de vlucht voor de pillamp.
Tweede stop was Cann River, klein dorpje middenin een nationaal natuurpark dat uit enkele motels, tankstations, postkantoor en een speeltuintje bestond. Back on the road, we hebben elk al een (levende) kangoeroe gespot langs de weg (gelukkig nog niet OP de weg) en ook al enkele wombats (maar die hadden meer pech gehad, aangereden en langs de weg gedumpt...).
Onze derde stop was in Bateman's Bay, tijd voor de was te doen en uit te blazen na de vele kilometers die we al hadden afgelegd. We zijn in de lokale YHA (hostelketen waar we lid van zijn) onmiddelijk in het micromini zwembad gesprongen en hebben het stadje verkend.
Gisteren zijn we terug in Sydney aangekomen, we hadden bericht gekregen dat hier post op ons wachtte, maar het was nogal teleurstellend (enkel een brief van de bank)..We zitten nu weer in Coogee, een wijk in Sydney aan het strand, en as we speak aan het wachten op onze Van die onder handen wordt genomen door een lokale garagist. Gisteren hebben we na uren rijden namelijk gemerkt dat we ergens onderweg onze linkerpinker en het plastieken omhulsel zijn kwijtgeraakt (en neen, het is helemaal onze fout niet, het ligt meer aan de ouderdom en de staat van ons busje..).
Oh, hier in Coogee ook al heel verwarrende parkeerautomaten tegengekomen. Je moet een nummer van je parkeerplaats kiezen, maar de nummers zijn niet meer te zien...en je krijgt ook geen ticketje...hadden wij natuurlijk weer de pech om op de verkeerde plek geld te steken! Zelfs de Aussies hier geraken er niet aan uit, dus het ligt niet aan ons!
Gisteren zijn we hier alletwee ook sushi en sashimi gaan eten, yum! De Wasabi hebben we wel wijselijk links laten liggen...
Nog wat extra's:
- We slapen zo veel mogelijk in onze Van, we koken, doen de afwas,... hij is dus multifunctioneel!
- Fietsen doe je hier in Australie langs de kant van de Highway, op de pechstrook eigenlijk dus. Op eigen risico...
- We zijn in de supermarkt al echte Belgische LU koekjes tegengekomen.
- Op een van onze overnachtingstussenstoppen op Great Ocean Road hebben we een Europees burenonderonsje gehouden met 3 Fransen (Francois, Guillaume en Jerome), 1 Duitser (Sven) en 1 Brit (Damian). En dan natuurlijk wij 2 Belgen (we waren zelfs de eerste Belgen die ze hier zijn tegengekomen, en ze zitten hier al een hele tijd)! De voertaal was Engels, met af en toe wat Frans erdoor gemengd (de "French ztalk vit a vunny accent"). De Franse zijn toch wel dikke chauvinisten, ze keken ook raar op dat wij zoveel France cinema en musique kennen. Omgekeerd kennen zijn dan amper iets van Belgie, enkel Johnny Hallyday, Arno, Axelle Red en Jacques Brel deden een belletje afgaan. Wat we ook geleerd hebben van hen: een Bretoen is blijkbaar in de ogen van de rest van Frankrijk geen Fransman. Owee als we Manau en hun hit Le Tribu de Dana bovenhaalden...
- En 4 redenen waarom je geen koala wil zijn (ons aangeleerd door een kerel die zichzelf Cactus noemt, just so you know..):
1) Babykoala's bengelen onderaan mama's buik, want de buidel hangt bij koala's omgekeerd. Klauwtjes goed vasthaken dus!
2) Als baby krijg je dagelijks mama's uitwerpselen voorgeschoteld (om ze klaar te stomen voor de eucalyptus die eigenlijk giftig is)
3) Als een mannetje een vrouwtje wil bespringen, en je hangt als kleine nog aan je moeder vast heb je dikke pech! Het bronstige mannetje zwiert je gewoon de boom uit..
4) Koala's krijgen ook te maken met SOA's, blijkbaar heeft de meerderheid van de populatie hier last van syfillis!
